Okumak ve Çalışmak (İkisini bir arada yapmak kesinlikle benlik değil)
Daha önce de bahsettiğim gibi birkaç bölüm okudum. Bazılarını bitirdim, bazılarından ayrıldım, bazılarını da devam ettiremedim. Bu üç durumu hepsiyle size anlatacağım ki bireysel bir perspektiften net bir tablo ortaya çıksın.
Üniversitede bir yıl Turizm ve Otelcilik İşletmeciliği okudum. Bu arada, kendime cep harçlığı çıkarmak ve kendime bir şeyler alabilmek için çevrimiçi serbest işler yapabilecek kadar tasarım yazılımı öğrendim. Mesele şu ki, Turizm ve Otelcilik'ten haz almıyordum, keza sektör de beni kollarını açarak karşılamadı zaten. Okulumda sevdiğim tek şey bazı derslerdir. Gıda Mühendisliği, yemek dersi, işletme dersi vesaire. Yemek yapmayı sevdiğim için bunlar iyi gidiyordu ama gerisi asla sevmediğim şeylerdi. Maddi durumum bir öğrencinin maddi durumu neyse öyleydi ve gün içinde oniki saatten fazla çevrimiçinde bulunup tasarım işleri ararken, bir yandan da arkadaşlarımla sohbet ediyor, çapsız işlerle uğraşıyordum (bir punk grubundaydım o da başka hikaye). Fark edeceğiniz gibi bu nitelikteki bir tavırlarla da bulunduğum yerden mutlu değildim. Okul evden iki buçuk saat uzaktaydı ve iki otobüs değiştirmem gerekiyordu. Sonunda bir daireye taşındım ve bu daire berbat bir yerdi. Hayat beni bir şekilde şımartmış ve hiçbir şeyden memnun kalmayan biri haline getirmişti. Peki şımarık, ergenliğine takılmış biri ne yapar? Tam olarak yaptığım şeyi. Üniversiteden ayrıldım ve üniversite sınavına yeniden girdim.
Sonrasında ne mi oldu: Çince Dil ve Edebiyatı Bölümü başlıyor.
Hâlâ bilmiyorum neden daha ilk etapta üniversitede kimya bölümüne devam etmedim (o da başka hikaye), ama sanırım evrenin bunda bir payı vardı. Neyse, sınavın ardından yeni bir bölüme kabul edildim. Dil öğrenmeyi hiç sevmem ama yine de Çince'yi seçtim. Neden? Tarihi severim ve Asya tarihini anlamadan önce ona ait dilleri bilmem gerektiğine inanıyordum. Cehaletim bayağı büyüktü. Asya geniş bir kıta ve herkes Mandarin Çincesi veya Japonca konuşmuyor. Ama tarihe olan bağlılığımdan dolayı Çince'yi seçtim, böylece Türk tarihi köklerini araştırmak için Asya'nın köklerini çalışabilirdim. Amacım mezun olmak, Asya Tarihi yüksek lisansına girmek ve akademisyen olmaktı. Olmadı. Mezun olduktan sonra yüksek lisansa kabul edilmeme rağmen Kanada'ya gittim.
Neyse, uzun lafın kısası: Kanada'ya taşındıktan sonra yeni zorluğum başladı. Daha önceki yazılarda belirttiğim gibi, (yemek pişirme bir zorluk haline geldi — başlamak) bir restoranda çalışmaya başladım. Turizm ve Otelcilik'e başlamadan önce Bilgisayar Mühendisliği ve Bilgisayar Bilimleri bölümlerine başvurmuştum ve o eski başvuruyu canlandırıp eğitimime başladım.
Hayvanlara duyduğum sevgi her zaman kalbimdeydi; çocukken veteriner olmak istemiştim. Ama bilgisayarlarla devam etmeye karar verdim çünkü duygusal olarak etkilemeyeceklerini düşündüm (şimdilik). Çocukluğumdan beri web sayfaları tasarlıyordum ve çiplerin ve devrelerin aslında nasıl çalıştığını öğrenmek çok istiyordum. Bu şekilde Bilgisayar Bilimleri yolculuğum başladı.
Sorun, bu programı hiçbir zaman gerçekten istediğim gibi okuyamadım. Temel mesele şuydu: okumak tam zamanlı bir işti, benim de restoranda tam zamanlı bir işim vardı ve ikisi birbiriyle korkunç şekilde çakışıyordu. Bazı dersleri tamamlamam yıllarımı aldı. Her şeyi tasfiye edip okulu tek önceliğim yapmaya çalıştığımda da çok geçti, bu sefer idare ettiğim sağlığım artık idare edilemez hale gelmişti buna takriben her şeyi bıraktım, resmen on bir yıl boyunca hayatımda kurduğum her şeyi: kafeyi, restoran işini, Bilgisayar Bilimleri'ni. Sanırım doğru karardı. Ölmediğime seviniyorum. Bu yüzden tüm bu olaylardan çıkardığım ders şuydu: hem tam zamanlı okuyup aynı zamanda tam zamanlı çalışmak benim için uygun değil. Sizin için de olmayabilir. Bunun için utanmayın. Her şeyi kendi başımıza halledebilecekmişiz gibi görünmeye hep eğilimliyiz, kimseye muhtaç olmadan. Ama bazen bu işe yaramıyor. Benim işime yaramadı ve bazılarınızın da aynı döngüde sıkışmış olduğunu biliyorum. Faturaları ödeyecek biri olması gerektiğini ve hayatın kolay olmadığını da biliyorum ama daha azıyla zamanında idare edebildiniz, o zaman yine aynısın daha azıyla yetinerek tekrar edebilirsiniz? Her şeyi bıraktığımda temel niyetim bu şekildeydi. Artık oynamıyorum, çünkü hayatımda yeni bir şey olmadan önce kendime iyi bakmam gerekiyor.
Yalnız bu hiçbir şey yapmadığım anlamına gelmiyor elbette. Bu hayatımla ilgili yaşananları anlatmak için ortalama bir şekilde yazmaya devam ediyorum ve şimdilik Mevzuat Raporu'nu inşa ediyorum ;)
Söyleyin bakalım, sizin zorluklarınız neler? lelacag@gmail.com
Daha önce de bahsettiğim gibi birkaç bölüm okudum. Bazılarını bitirdim, bazılarından ayrıldım, bazılarını da devam ettiremedim. Bu üç durumu hepsiyle size anlatacağım ki bireysel bir perspektiften net bir tablo ortaya çıksın.
Üniversitede bir yıl Turizm ve Otelcilik İşletmeciliği okudum. Bu arada, kendime cep harçlığı çıkarmak ve kendime bir şeyler alabilmek için çevrimiçi serbest işler yapabilecek kadar tasarım yazılımı öğrendim. Mesele şu ki, Turizm ve Otelcilik'ten haz almıyordum, keza sektör de beni kollarını açarak karşılamadı zaten. Okulumda sevdiğim tek şey bazı derslerdir. Gıda Mühendisliği, yemek dersi, işletme dersi vesaire. Yemek yapmayı sevdiğim için bunlar iyi gidiyordu ama gerisi asla sevmediğim şeylerdi. Maddi durumum bir öğrencinin maddi durumu neyse öyleydi ve gün içinde oniki saatten fazla çevrimiçinde bulunup tasarım işleri ararken, bir yandan da arkadaşlarımla sohbet ediyor, çapsız işlerle uğraşıyordum (bir punk grubundaydım o da başka hikaye). Fark edeceğiniz gibi bu nitelikteki bir tavırlarla da bulunduğum yerden mutlu değildim. Okul evden iki buçuk saat uzaktaydı ve iki otobüs değiştirmem gerekiyordu. Sonunda bir daireye taşındım ve bu daire berbat bir yerdi. Hayat beni bir şekilde şımartmış ve hiçbir şeyden memnun kalmayan biri haline getirmişti. Peki şımarık, ergenliğine takılmış biri ne yapar? Tam olarak yaptığım şeyi. Üniversiteden ayrıldım ve üniversite sınavına yeniden girdim.
Sonrasında ne mi oldu: Çince Dil ve Edebiyatı Bölümü başlıyor.
Hâlâ bilmiyorum neden daha ilk etapta üniversitede kimya bölümüne devam etmedim (o da başka hikaye), ama sanırım evrenin bunda bir payı vardı. Neyse, sınavın ardından yeni bir bölüme kabul edildim. Dil öğrenmeyi hiç sevmem ama yine de Çince'yi seçtim. Neden? Tarihi severim ve Asya tarihini anlamadan önce ona ait dilleri bilmem gerektiğine inanıyordum. Cehaletim bayağı büyüktü. Asya geniş bir kıta ve herkes Mandarin Çincesi veya Japonca konuşmuyor. Ama tarihe olan bağlılığımdan dolayı Çince'yi seçtim, böylece Türk tarihi köklerini araştırmak için Asya'nın köklerini çalışabilirdim. Amacım mezun olmak, Asya Tarihi yüksek lisansına girmek ve akademisyen olmaktı. Olmadı. Mezun olduktan sonra yüksek lisansa kabul edilmeme rağmen Kanada'ya gittim.
Neyse, uzun lafın kısası: Kanada'ya taşındıktan sonra yeni zorluğum başladı. Daha önceki yazılarda belirttiğim gibi, (yemek pişirme bir zorluk haline geldi — başlamak) bir restoranda çalışmaya başladım. Turizm ve Otelcilik'e başlamadan önce Bilgisayar Mühendisliği ve Bilgisayar Bilimleri bölümlerine başvurmuştum ve o eski başvuruyu canlandırıp eğitimime başladım.
Hayvanlara duyduğum sevgi her zaman kalbimdeydi; çocukken veteriner olmak istemiştim. Ama bilgisayarlarla devam etmeye karar verdim çünkü duygusal olarak etkilemeyeceklerini düşündüm (şimdilik). Çocukluğumdan beri web sayfaları tasarlıyordum ve çiplerin ve devrelerin aslında nasıl çalıştığını öğrenmek çok istiyordum. Bu şekilde Bilgisayar Bilimleri yolculuğum başladı.
Sorun, bu programı hiçbir zaman gerçekten istediğim gibi okuyamadım. Temel mesele şuydu: okumak tam zamanlı bir işti, benim de restoranda tam zamanlı bir işim vardı ve ikisi birbiriyle korkunç şekilde çakışıyordu. Bazı dersleri tamamlamam yıllarımı aldı. Her şeyi tasfiye edip okulu tek önceliğim yapmaya çalıştığımda da çok geçti, bu sefer idare ettiğim sağlığım artık idare edilemez hale gelmişti buna takriben her şeyi bıraktım, resmen on bir yıl boyunca hayatımda kurduğum her şeyi: kafeyi, restoran işini, Bilgisayar Bilimleri'ni. Sanırım doğru karardı. Ölmediğime seviniyorum. Bu yüzden tüm bu olaylardan çıkardığım ders şuydu: hem tam zamanlı okuyup aynı zamanda tam zamanlı çalışmak benim için uygun değil. Sizin için de olmayabilir. Bunun için utanmayın. Her şeyi kendi başımıza halledebilecekmişiz gibi görünmeye hep eğilimliyiz, kimseye muhtaç olmadan. Ama bazen bu işe yaramıyor. Benim işime yaramadı ve bazılarınızın da aynı döngüde sıkışmış olduğunu biliyorum. Faturaları ödeyecek biri olması gerektiğini ve hayatın kolay olmadığını da biliyorum ama daha azıyla zamanında idare edebildiniz, o zaman yine aynısın daha azıyla yetinerek tekrar edebilirsiniz? Her şeyi bıraktığımda temel niyetim bu şekildeydi. Artık oynamıyorum, çünkü hayatımda yeni bir şey olmadan önce kendime iyi bakmam gerekiyor.
Yalnız bu hiçbir şey yapmadığım anlamına gelmiyor elbette. Bu hayatımla ilgili yaşananları anlatmak için ortalama bir şekilde yazmaya devam ediyorum ve şimdilik Mevzuat Raporu'nu inşa ediyorum ;)
Söyleyin bakalım, sizin zorluklarınız neler? lelacag@gmail.com