Fark
İşgüzar iş ile Faydalı iş arasındaki ayrım
Müziği dinleyelim :
https://www.youtube.com/watch?v=4DYocIM-YXo
Herkesin bildiği üzere iş hayatının kendine özgü yanları var. Bir işi yaparken hızlıca hareket ettiğinizde insanlar genellikle size daha temkinli yaklaşırlar. Asıl soru, bu meşguliyetin ve hızın gerçekten bir fayda sağlayıp sağlamadığıdır. Öte yandan, faydalı olmak çok daha zordur. Gerçek sorunları çözmenin, ender olsa da her zaman görünür sonuçları olmayabilir. Eğer bir mutfakta çalışma deneyiminiz olduysa faydalı iş ile işgüzar iş arasındaki farkı kolayca ayırt edebilirsiniz. Gerçi bu sadece mutfak deneyimiyle de sınırlı değildir ama mutfak, sanırım benim için bu algının temelini oluşturan yerlerden bir tanesi. Gece boyunca sürekli hareket edebilir, maşanızla bir yengeç gibi sesler çıkararak oynayabilir ve her anı doluymuş gibi gösterebilirsiniz. Ancak bu, bir sonraki vardiyadaki kişiye iş yığmadığınız anlamına gelmez. Mutfaklardaki deneyimlerim bana bu ayrımı net olarak öğretti: Gerçek ilerleme, işin doğru şekilde bitirildiği zaman olur. Sürekli hareket halinde olmanız hiçbir şeyi değiştirmez. Bu hareket hali dışarıdan bayağı etkileyici gözükse de sadece iş gerçekten tamamlandığında değer kazanır.
İşgüzarlık, belirgin boşlukları da görünür hale getirir. Yapılan eylemler gerekliymiş gibi görünür, herkesi meşgul eder ama bu görevler aslında sadece başka görevler doğuran işlere dönüşür. Bu, iş sahasında gördüğünüz verimsizliğin ana sebebidir. Yarım temizlenmiş bir istasyon, tamamlanmamış veya yeni başlanmış bir hazırlık listesi, eksik devredilmiş bir görev... Hepsi daha fazla hareket üretirken aslında iş yükünü artırır. Ve nihayetinde bitmesi gereken iş, tamamen başkasının sorunu haline gelir. Böyle ortamlarda yıllarımı geçirmek beni gerçekten çok yordu.
Bahsetmek istediğim şey sürekli verimlilik dayatmak ya da her koşulda aralıksız çalışma talebi değil elbette. Daha ince bir noktadan bakarsak benim için gerçek üretkenlik, yapabileceğiniz her neyse onu yapmak adına bir alan oluşturmalıdır. Genel tabiriyle üretkenliğin tanımı bu olması gerekirken çoğu iş yerinde durum farklıdır. İş saatlerinde fiziken orada bulunmanız ve meşgul görünmeniz gerekir; aksi takdirde bir sonraki performans değerlendirmesinde "verimsiz" veya "disiplinsiz" olarak etiketlenme riskiyle karşılaşırsınız. Bu sistem, işgüzar insanları caydırmaz ama gerçekten işi bitirenleri kesinlikle küstürebilir. Verimsiz olarak etiketlenmek kimsenin hoşuna gitmez. Sırf bu sebepten ötürü, ne kadar meşgul olduğu hakkında konuşmak genellikle ekstra görevlerden kaçınmanın ve konfor alanında kalmanın bir yolu haline gelir. Herkes bu tuzağa düşebilir ve uzun vadede bu durum kimsenin işine yaramaz.
Aynı zamanda, okulda öğrendiğinizle sahada uyguladığınız şey birbirinden tamamen farklı olabilir. Okul ve eğitim size temelleri verir ancak nadiren iş yeri gerçekliğiyle eşleşir. "Bunu okulda öğrenmedim" diyebilirsiniz; ama kısa yolları öğrenip görevleri verimli bir şekilde tamamlasanız bile, bu verimlilik bazen aleyhinize işleyebilir. İster mutfak olsun ister ofis görevleri, deneyimli insanlar karmaşıklığı nasıl ortadan kaldıracağını bilirler. Bu kısayolları kullandığınızda işiniz daha hızlı biter ve serbest zaman kazanırsınız. Ne var ki, bu serbest zaman dönüp dolaşıp aleyhinize işleyebilir ve sizin "verimsiz" olarak işaretlenmenize yol açabilir. Neden mi? Çünkü meşgul görünmeyi bıraktınız. Herkes gibi ben de serbest zamanı sevmeme rağmen, bu zamanın getirdiği olumsuz tanımlamalardan uzak kalamadığımız gerçeğini görmekteyim.
Tabii son dönemde ortaya çıkan yenilikçi liderleri ve patronları tenzih ederek yazıyorum bunları. Onlar size bir toplantının zaman kaybı olduğunu açıkça söyleyebiliyorlar ya da tek dertleri, ihtiyacınız olanları alıp kaliteli bir iş teslim etmeniz olabiliyor. Bu durumlar seyrek olsa da varlar. Fakat çoğu organizasyon insanları sonuçlardan ziyade, saatlerle ölçülen sayılar olarak görmekte. Bu yüzden çoğumuz, çalıştığımızı bir şekilde kanıtlamak zorunda hissettiğimiz için her gün gereksiz bir karmaşayı beslemeye devam etmekteyiz.
Kendi hayatımdan örnek vermek gerekirse, bu işgüzar durum benim restoran ve kafe yöneticiliği yaptığım dönemde de mevcuttu. Uzun saatler gerektiren ve içini kolayca gereksiz hareketlerle doldurabileceğiniz bir alan... Günler dışarıdan dolu görünürken bile altta yatan asıl işlerin dokunulmadan kalması gerçekten yorucuydu. Galata’da çalışırken ekibimdeki insanlar hiçbir zaman yönetici olmak istemedi; ben de bu boşluğun içinde her yere yetişmeye çalışan bir budalaydım. Böyle durumlarda çok kolay tükenebilirsiniz ki nitekim birçok kişinin bu tükenmişliği yaşadığına bizzat şahit oldum.
Meşgul görünmek her zaman bir seçenektir; yalnız önümüzdeki iş yığınını faydalı bir şekilde azaltabilmek tamamen farklı bir disiplin gerektirir. Bana göre işgüzar meşguliyet, işe yaramayan görevleri çoğaltır. Faydalı olansa bunları tamamen ortadan kaldırır.
